Najczęstsze metody leczenia niepłodności

W zależności od przyczyny lekarze dobierają odpowiednią metodę leczenia niepłodności. Wśród nich najczęstszymi są: hormonalna regulacja cyklu, inseminacja wewnątrzmaciczna oraz zapłodnienie in vitro. Przeczytaj na czym polegają te metody.

Hormonalna regulacja cyklu

Jedną z najczęstszych przyczyn kłopotów z zajściem w ciążę są zaburzenia owulacji (jajeczkowania). Metodą, którą można leczyć te zaburzenia, jest hormonalna regulacja cyklu lub stymulacja hormonalna jajeczkowania. W tym celu pacjentka przyjmuje leki stymulujące jajeczkowanie – zwykle są to antyestrogeny (Clostilbegyt) lub gonadotropiny (w iniekcjach). Lekarz dokonuje wyboru leków w zależności od profilu hormonalnego pacjentki, przeprowadzonego wywiadu, wieku pacjentki, reakcji na wcześniejsze leczenie.

Niejednokrotnie lekarz zaleca leczenie wspomagające, takie jak: leki obniżające poziom prolaktyny, kontrolę masy ciała lub w wybranych przypadkach, leki hipoglikemizujące – kontrolujące glikemię (obecność cukru we krwi). Stymulacja jajeczkowania wymaga niejednokrotnie obserwowania ultrasonograficznego i hormonalnego cyklu. Wiąże się z podwyższonym ryzykiem ciąży mnogiej. Jednak, podobnie jak inne metody wspomaganego rozrodu, tj. IUI (inseminacja) i IVF (in vitro), nie zwiększa ryzyka wad płodu.

Nieprawidłowe odżywianie i w konsekwencji otyłość, obniża skuteczność technik wspomaganego rozrodu, pogarszając jakość oocytów i zarodków. W celu uniknięcia powikłań i skuteczniejszego leczenia niepłodności, należy przed rozpoczęciem wprowadzenia technik wspomaganego rozrodu, leczyć otyłość.

Inseminacja wewnątrzmaciczna

Inseminacja wewnątrzmaciczna (IUI) to stosunkowo prosty zabieg, polegający na umieszczeniu w jamie macicy zawiesiny wyselekcjonowanych plemników. Zabieg inseminacji jest wykonywany w czasie okołoowulacyjnym, co w praktyce oznacza odstęp +/- 24 godziny w odniesieniu do momentu pęknięcia pęcherzyka owulacyjnego.

Jeśli lekarz zaleci przygotowanie do zabiegu, to na pewno poprosi o wykonanie koniecznych badań laboratoryjnych: cytologii, posiewu z kanału szyjki, badania i posiewu nasienia oraz badań serologicznych w kierunku chorób zakaźnych: żółtaczki typu B i C, HIV, WR.

Jeśli wykonane badania nie budzą zastrzeżeń, kobieta zgłasza się na USG pomiędzy 10 a 12 dniem cyklu naturalnego. Oczekiwany wynik badania to potwierdzenie obecności pęcherzyka przedowulacyjnego o średnicy 16-18 mm. W kolejnych dniach przychodzi na oznaczenie poziomu hormonu LH. W przypadku uchwycenia przedowulacyjnego piku LH, inseminacja ma miejsce w ciągu 24-48 godzin.

Polecamy: Niepłodność żeńska - przyczyny, leczenie

Jak radzić sobie z trudnością z zajściem w ciążę?

Drugą możliwością jest samodzielne wykonywanie testu owulacyjnego (np. Clear-plan). W przypadku stwierdzenia wyniku dodatniego (2 kreski), pacjentka informuje o tym lekarza prowadzącego. W przypadku cykli stymulowanych, monitorowanie prowadzi lekarz prowadzący i wyznacza dzień i godzinę inseminacji.

Mężczyzna zgłasza się 1,5 godziny przed zabiegiem IUI, celem oddania nasienia, po minimum czterodniowej abstynencji seksualnej.

Przed zabiegiem pacjentki proszone są o wypełnienie pęcherza moczowego. Powoduje to, iż sama inseminacja nie jest bolesna i praktycznie nieodczuwalna przez pacjentkę. Po zabiegu pacjentka pozostaje w pozycji leżącej ok. 10 - 15 min., a następnie opuszcza klinikę.

Według ogólnoświatowych danych, skuteczność zabiegu inseminacji wynosi od 5 do 20%.

Przed zabiegiem inseminacji wszystkie pacjentki zachęcane są do wykonania histerosalphingografii (HSG) – w szczególności te pacjentki, które przebyły zapalenia przydatków, zabiegi operacyjne w miednicy mniejszej, stosowały wkładki antykoncepcyjne, mają podejrzenie lub rozpoznanie endometriozy, zgłaszają częste bóle brzucha bez uchwytnej przyczyny. Badanie HSG określa drożność jajowodów, natomiast nie odpowiada na pytanie, czy jajowody są funkcjonalnie sprawne, to znaczy czy są zdolne do transportu plemników i zarodka.

Po inseminacji, w drugiej fazie cyklu, niekiedy stosowane są niewielkie dawki progesteronu, począwszy od drugiego lub trzeciego dnia po inseminacji (w postaci doustnej lub dopochwowej). Wzrost poziomu hormonu ciążowego HCG (gonadotropina kosmówkowa) można stwierdzić ok. 10 dni po zapłodnieniu. W 14 dniu oczekiwany poziom wynosi 50-100 jednostek HCG. W tych dniach u części pacjentek, które są w ciąży, testy z moczu mogą tego jeszcze nie potwierdzić.

Zapłodnienie pozaustrojowe (in vitro)

Zapłodnienie pozaustrojowe, nazywane potocznie zapłodnieniem in vitro (IVF), oznacza zapłodnienie komórek jajowych poza ciałem kobiety. Wskazaniem do IVF mogą być obniżone parametry nasienia, niezależnie od przyczyny, niemożność wywołania owulacji, niedrożność jajowodów, niepowodzenia przy wykorzystaniu innych metod wspomaganego rozrodu, nieznana przyczyna niepłodności (niepłodność idiopatyczna).

Przeczytaj: Zapłodnienie In vitro – krok po kroku

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)