szukaj

Kobieca sprawa: nadżerka

Diana Ożarowska-Sady/ "Przyjaciółka"
zdrowie, wakacje, urlop

Czytaj więcej

To jedna z najczęściej występujących dolegliwości szyjki macicy. W dodatku niejednokrotnie nawraca. By się z nią uporać, trzeba się badać, a w razie czego – poddać terapii.

Niby nic ci nie dolega, jednak podczas rutynowego badania ginekolog wykrył u ciebie nadżerkę. Co to właściwie oznacza? Jakiego wymaga leczenia? Postaramy się rozwiać wszystkie twoje wątpliwości.

Prawdziwa czy rzekoma?
Nadżerką nazywa się charakterystyczne zaczerwienienie, które występuje na pograniczu pochwy i szyjki macicy. Przyczyny takiej zmiany mogą być różne.
► Nadżerka prawdziwa to ubytek (ranka) w obrębie nabłonka pokrywającego ujście szyjki macicy. Może powstać pod wpływem urazu (np. otarcie podczas stosunku), stanu zapalnego czy środków chemicznych (np. tych w piankach i globulkach plemnikobójczych).
► Nadżerka rzekoma (najczęściej występująca!) powstaje wtedy, gdy tkanka gruczołowa – wyściełająca kanał szyjki macicy – zastąpi część nabłonka pokrywającego pochwę. Proces ten może być spowodowany zmianami hormonalnymi, stanami zapalnymi, pęknięciem szyjki macicy podczas porodu, poronieniem. Nadżerka rzekoma może też powstać bez wyraźnej przyczyny.
Uwaga! Bez względu na to, czy nadżerka jest prawdziwa, czy też rzekoma, trzeba ją kontrolować, a w razie potrzeby leczyć.

Rozszyfruj objawy
Nadżerka nie musi powodować dolegliwości. Dlatego by ją wcześnie wykryć, warto kontrolnie (nie rzadziej niż raz do roku) odwiedzać ginekologa. Sygnały, które z pewnością powinny cię skłonić do przebadania, to: upławy, krwawienia i plamienia po stosunku, dyskomfort odczuwany w podbrzuszu lub bóle krzyża.

Diagnoza spod mikroskopu
Nie ma jednego przepisu na pozbycie się nadżerki. W każdym jednak przypadku przed rozpoczęciem terapii trzeba zrobić cytologię. W razie potrzeby lekarz zleci też badania dodatkowe – posiew (gdy nadżerce towarzyszy zakażenie bakteryjne lub grzybicze) i ewentualnie kolposkopię (można podczas niej obejrzeć szyjkę macicy pod mikroskopem, a także pobrać wycinek potrzebny do dalszej diagnostyki).

Decydujące starcie
W wielu przypadkach wystarczy jedynie wyleczyć stan zapalny i obserwować, czy zmiana prawidłowo się goi. W razie potrzeby lekarz zleca jednak usunięcie nadżerki. Zabieg może polegać na przymrożeniu ciekłym azotem, "wypaleniu" nadżerki prądem lub laserem (nie boli!). Przy rozległych lub przewlekłych zmianach konieczne bywa wycięcie nadżerki nożem elektrycznym (tzw. elektokonizacja).



oceń artykuł ocena
głosów (44)

W numerze