Ochrona praw konsumenta

Zakup żelazka, telewizora czy kina domowego jest miły – pod warunkiem, że z zakupionym sprzętem nie zaczną się jakieś problemy. Wówczas może okazać się, że warunki gwarancji, które zostały nam wręczone w momencie zakupu są niekorzystne lub zakupiony sprzęt jest tak awaryjny, że częściej gości w serwisie niż u was w domu.

Zakup żelazka, telewizora czy kina domowego jest miły – pod warunkiem, że z zakupionym sprzętem nie zaczną się jakieś problemy. Wówczas może okazać się, że warunki gwarancji, które zostały nam wręczone w momencie zakupu są niekorzystne lub zakupiony sprzęt jest tak awaryjny, że częściej gości w serwisie niż u was w domu. Jeszcze trudniej jeśli zakupiony sprzęt nie został objęty gwarancją producenta. Wówczas warto sięgnąć do ustawy chroniącej w sposób szczególny prawa konsumenta.

ochrona konsumentówSzczególna ochrona konsumentów ma na celu zagwarantowanie praw w nierównym stosunku pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą. Podstawowym aktem regulującym uprawnienia konsumenta jest ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego.

Ustawę tą stosuje się do sprzedaży przez przedsiębiorcę rzeczy ruchomych konsumentowi – pod warunkiem, że nabywa on tą rzecz w celu nie związanym z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą lub zawodową. Dość skomplikowana definicja zastosowania wspomnianej ustawy sprowadza się jednak do wystąpienia dwóch zasadniczych cech takiego stosunku sprzedaży:
- sprzedaż rzeczy ruchomej musi być dokonana w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy. Przez przedsiębiorstwo należy rozumieć stałą, zorganizowaną działalność zarobkową, prowadzoną w oparciu o wydzielony majątek.
- kupującym jest osoba fizyczna nabywająca rzecz ruchomą w celu niezwiązanym z działalnością zawodową lub gospodarczą.
Umowa sprzedaży, która spełnia wszystkie ze wskazanych powyżej cech podlega reżimowi ustawy, z wyjątkiem jednak sprzedaży dokonywanej w postępowaniu egzekucyjnym, upadłościowym lub innym postępowaniu sądowym.

W przypadku sprzedaży konsumenckiej ustawa nakłada na sprzedającego rozbudowany obowiązek informowania kupującego o właściwościach towaru konsumpcyjnego.
Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy sprzedawca jest zobowiązany udzielić kupującemu jasnych, zrozumiałych i niewprowadzających w błąd informacji, wystarczających do prawidłowego i pełnego korzystania ze sprzedanego towaru konsumpcyjnego. Informacja sprzedawcy - sformułowana w języku polskim - powinna w szczególności wskazywać: nazwę towaru, określenie producenta lub importera, znak zgodności wymagany przez odrębne przepisy. Jeżeli sprzedaż konsumencka stanowi równocześnie umowę zawieraną na odległość, na sprzedawcy ciążą dodatkowo obowiązki informacyjne określone w art. 9 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny.

Najistotniejsze postanowienia powyższej ustawy sprowadzają się do wyłączenia przepisów kodeksu cywilnego odnośnie wad rzeczy w stosunku do sprzedaży konsumenckiej. W tego typu sprzedaży występuje osobne pojęcie – niezgodności towaru z umową.

Towar jest niezgodny z umową jeżeli:
- nie odpowiada podanemu wcześniej przez sprzedawcę opisowi
- nie posiada cechy okazanej kupującemu próbki albo wzoru - towar ma inną barwę, odporność na ogień, wodę, rdzę, posiada inną jakość materiału niż okazana próbka lub wzór,
- nie nadaje się do celu określonego przez kupującego przy zawarciu umowy, chyba że sprzedawca zgłosił zastrzeżenia co do takiego przeznaczenia towaru.

ustawa o sprzedaży konsumenckiejW sytuacji, gdy strony umowy nie uzgadniają indywidualnie właściwości towaru (art. 4 ust. 3 ustawy), towar jest niezgodny z umową jeżeli:
- nie nadaje się do celu, do jakiego tego rodzaju towar jest zwykle używany,
- jego właściwości nie odpowiadają właściwościom cechującym towar tego rodzaju, np. w zakresie energochłonności, odporności, estetyki, wydajności,
- nie odpowiada oczekiwaniom kupującego, opartym na składanych publicznie zapewnieniach sprzedawcy, producenta lub jego przedstawiciela, w szczególności nie uwzględnia zapewnień wyrażonych w oznakowaniu towaru lub reklamie, odnoszących się do właściwości towaru.

Za niezgodność towaru z umową uważa się także nieprawidłowość w jego zamontowaniu lub uruchomieniu, jeżeli czynności te zostały wykonane w ramach umowy sprzedaży przez sprzedawcę lub przez osobę za którą sprzedawca ponosi odpowiedzialność albo przez kupującego według instrukcji otrzymanej przy sprzedaży.

Ciężar dowodu w zakresie wykazania, że towar jest niezgodny z umową i że niezgodność ta istniała już w chwili jego wydania spoczywa na kupującym. Ustawodawca wprowadził jednak domniemanie prawne, że w razie stwierdzenia niezgodności towaru przed upływem 6 miesięcy od jego wydania, należy przyjmować, że niezgodność ta istniała już w chwili wydania.

Jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową kupujący może żądać doprowadzenia go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy. W szczególnych sytuacjach kupujący może domagać się również obniżenia ceny lub odstąpienia od umowy .Uprawnienia tego nie można w żaden sposób wyłączyć postanowieniami umowy łączącej konsumenta z przedsiębiorcą. Warunkiem jest jednak zgłoszenie faktu niezgodności w terminie 2 miesięcy od jej wykrycia.

Wybór pomiędzy żądaniem naprawienia towaru, a jego wymianą należy do kupującego. Dlatego też to kupujący zgłaszając fakt wystąpienia niezgodności z umową powinien wskazać przedsiębiorcy który sposób usunięcia wady wybiera.
Naprawa towaru lub jego wymiana powinna nastąpić nieodpłatnie (art. 8 ust. 2 ustawy), a ponadto sprzedawca ma obowiązek zwrócić kupującemu poniesione przez niego koszty, a w szczególności koszty demontażu, dostarczania, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia. W przypadku dostarczenia kupującemu nowego towaru w miejsce niezgodnego z umową sprzedawca nie może żądać od kupującego dopłaty stosownej kwoty w związku ze wzrostem cen (wyrok SN z dnia 20 stycznia 1978 r. sygn. akt II CR 485/77 opubl. OSNC 1978/11/211).

prawo konsumenckie W praktyce może również rodzić wiele problemów ustalenie ile czasu ma przedsiębiorca na usunięcie usterki lub wymianę. Przy określeniu odpowiedniego czasu naprawy lub wymiany należy brać pod uwagę rodzaj towaru i cel jego nabycia. W tym zakresie zawsze powinny decydować okoliczności konkretnego przypadku – realny dla przedsiębiorcy a nie powodujący jednocześnie nadmiernych trudności dla konsumenta. Niecelowość wymiany lub naprawy towaru ma miejsce wówczas, gdy wiąże się dla kupującego z nadmiernymi problemami z dostarczenie, towaru do naprawy lub gdy towar notorycznie ulega awarii, co dla kupującego oznacza, konieczność ciągłego zgłaszania się do sprzedawcy celem dokonania naprawy, a w konsekwencji wiąże się z brakiem możliwości właściwego korzystania z rzeczy.

Prawo odstąpienia od umowy - w odróżnieniu od pozostałych uprawnień kupującego, które mają charakter roszczeń - jest prawem kształtującym. Skorzystanie z tego prawa przez kupującego ma wpływ na sytuację prawną sprzedawcy. Prawo to jest realizowane poprzez oświadczenie złożone sprzedawcy. Co do zasady oświadczenie takie może być złożone w dowolnej formie. Jeżeli jednak umowa została stwierdzona pismem, również odstąpienie od niej powinno nastąpić na piśmie. Kupujący z chwilą złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy powinien powstrzymać się od dalszego używania rzeczy. Niezbędne jest również ustalenie formy i sposoby zwrotu wzajemnych świadczeń. W praktyce najwięcej problemów jest z ustaleniem kto pierwszy ma wykonać ruch - czy przedsiębiorca zwrócić cenę zakupu czy konsument wydać/odesłać towar? Prawo w tej kwestii pozostaje nieprecyzyjne, bowiem co do zasady świadczenia te powinny być spełnione jednocześnie.


Amerykanie malują paznokcie na fioletowo na znak sprzeciwu wobec przemocy domowej
SKOMENTUJ (46)
KOMENTARZE (46)
Gość We-Dwoje.pl/rok temu
Jaki jest rzeczywisty czas reklamacji jeżeli "już" po 14 dniach sklep napisał do mnie że podjeto decyzję o przekazaniu reklamacji do ekspertyzy u producenta towaru ??? Przepisy nie chronią konsumentów bo użycie w ustawie zwrotów takich jak " odpowiedniego czasu naprawy" jest smieszne i pozwala na dowolność dot. w załatwieniu sprawy.
Gość We-Dwoje.pl/3 lata temu
kupiłem w castoramie kosiarkę spalinową od początku ciekł olej po pierwszej naprawie zmniejszył się troszkę wyciek, ale nie używaną oddałem do następnej reklamacji, a tu odpowiedzieli mi że muszę zapłacić za naprawę ponieważ to moja wina. za pierwszym razem nie a za drugim tak (przypominam że po pirwszej naprawie nie używałem kosiarki) ćo mogę zrobić?
Gość We-Dwoje.pl/5 lat temu
kupiłem dekoder telewizja na karte HD i zepsuł sie mi po 3 dniach dałem do gwarancji . Przyszedł po miesioncu i po 4 dniach sie znowu zepsuł tak samo jak przettem z nowu dałem do gwarancji . Iprzyszedł po miesioncu i szedł tydzień i znowu sie zepsuł i dałem do gwarancji. przyszedł po miesioncu do domu kurierem przysedł fahowiec i podłączył go szedł miesiąc i sie zepsuł tak samo jak przettem. Zaniosłem do gwarancji ale niekcom go przyjąć bo uwarzajom że to kabel lub konwekter robi zwarcie i dlatego sie psuje. Ja wymieniłem wszystko za 2 razem jak przyszedł z gwarancji ale sie psuje co mam teraz z tym robić. Czy majom oddać pieniondze czy nowy dekoder. Bo niewiem co mam robić. prosze o pomoc.
POKAŻ KOMENTARZE (46)