Słownik

Astrologia

Dosłownie „nauka o gwiazdach”. Jest niemal prawie tak stara jak ludzkość. Najstarsze dowody na jej uprawianie pochodzą z wykopalisk w Egipcie, Mezopotamii, Indiach Chinach, w cywilizacjach Ameryki prekolumbijskiej.

Datowane są na ok. 4000 lat p.n.e. Astrologia najstarszych cywilizacji służyła przede wszystkim prognozowaniu przyszłości na użytek polityki oraz - sporadycznie - do celów medycznych, oczywiście tylko dla najbogatszych członków społeczeństwa. Bardziej dostępna i dokładniejsza stała się dzięki szybkiemu rozwojowi niezbędnych dla jej uprawiania astronomicznych technik obserwacyjnych i obliczeniowych, co miało miejsce po 1000 roku p.n.e.

Astrologia zaczęła być bardziej dostępna dla społeczeństwa, ale obniżył się jej poziom. Swój renesans przeżywała w okresie wczesnego cesarstwa rzymskiego, gdy w samym Rzymie astrologów było tysiące. Nauka ta wtedy jednak nie miała wielkiego poważania w społeczeństwie. Kościół chrześcijański otwarcie atakował astrologię doprowadzając pod koniec starożytności do jej upadku.

Pogardzona w Europie nauka przeniosła się do krajów podbitych przez Arabów, gdzie wspomagał ją rozkwit arabskiej medycyny, astronomii i filozofii. Stamtąd też, okrężną drogą wróciła do Europy w okresie gotyku. Za sprawą popierającego astrologiczny światopogląd św. Tomasza Akwinaty, trafiła na katedry uniwersytetów, a ożywione dyskusje na jej temat toczyły się aż do połowy wieku XVIII, kiedy to nie umiała się obronić wobec skrajnego racjonalizmu oświecenia.

Trzecia reaktywacja astrologii miała miejsce w czasach najnowszych, od lat 70-tych XIX w. Trwa ona do dziś. W jej założeniach zaszły jednak pewne zmiany. Astrologia przejęła pewne elementy światopoglądu i metodologii naukowej i w takiej postaci staje się przedmiotem coraz poważniejszych studiów.