Słownik

Śabda

Jest to dźwięk, za pomocą którego jogini skupiali uwagę na medytacji.

Jest to zarazem jedna z najstarszych i najważniejszych metod stosowanych przy medytacji. Dźwięki artykułowalne (varna-atmaka), nie mają żadnego znaczenia. Są to m.in. odgłos wodospadu (dhvani) oraz dźwięki wewnętrzne (nada). Dźwięk powstaje w procesie ewolucji (śabda-brahman), która dzieli się na parę etapów:

  • paraśabda: subtelny, wysoki dźwięk, biorący początek w ośrodku psychiczno-energetycznym znajdującym się u podstawy kręgosłupa,
  • paśyantiśabda: dźwięk związany z sercem, święta sylaba OM,
  • madhyamaśabda – dźwięk środkowy, podstawowy, np. wypowiedzenie 50 liter sanskryckiego alfabetu,
  • vaikharaśabda – finalna forma dźwięku, słyszalna dla innych.